نویسنده این یادداشت با اشاره به گسترش آموزش مجازی و کاهش بخشی از هزینه های عملیاتی مدارس، استدلال کرده بود که ادامه دریافت شهریه های کامل در چنین شرایطی نیازمند بازبینی و نظارت جدی است.
واکنش های ثبت شده ذیل این مطلب نشان داده است خیلی از مخاطبان، مسئله را تنها به چند درصد افزایش یا کاهش شهریه محدود نمی دانند، بلکه آنرا به موضوعات گسترده تری مانند عدالت آموزشی، فشار اقتصادی بر خانوارها و نحوه عملکرد مدارس غیردولتی پیوند می زنند.
فشار اقتصادی؛ مهم ترین دغدغه خانواده ها بخش عمده ای از کاربران از زاویه معیشتی به موضوع نگاه کرده اند. آنها اعتقاد دارند در حالی که هزینه های زندگی در سالهای اخیر به صورت محسوسی بالا رفته، پرداخت شهریه های سنگین برای خیلی از خانواده ها دشوار شده است.
بعضی کاربران نوشته اند که درآمد خانوارها با سرعت افزایش شهریه مدارس رشد نکرده و همین مسئله سبب شده تامین هزینه تحصیل فرزندان به یکی از دغدغه های اصلی خانواده ها تبدیل گردد. از نگاه این گروه، هرگونه کاهش در هزینه های مدارس باید در شهریه دریافتی هم منعکس شود تا فشار کمتری به والدین وارد شود.
کیفیت آموزش مجازی زیر ذره بین کاربران یکی دیگر از محورهای پرتکرار در نظرات، موضوع کیفیت آموزش مجازی بود. خیلی از کاربران اعتقاد دارند هرچند آموزش آنلاین در بعضی شرایط اجتناب ناپذیر است، اما نمی تواند جایگزین کامل آموزش حضوری شود.
این دسته از مخاطبان تاکید کرده اند دانش آموزان در آموزش مجازی از بسیاری امکانات مدرسه مانند فعالیتهای گروهی، تعامل مستقیم با معلمان، استفاده از فضاهای آموزشی و برنامه های فوق برنامه محروم می شوند. بنابراین از نظر آنها دریافت کامل شهریه در چنین شرایطی منطقی به نظر نمی رسد.
استدلال مخالفان کاهش شهریه چیست؟ در بین کامنت ها، دیدگاه متفاوتی هم دیده می شود. بعضی کاربران با اشاره به هزینه های ثابت مدارس غیردولتی اعتقاد دارند کاهش گسترده شهریه امکان دارد مشکلات مالی جدیدی برای این مراکز آموزشی بوجود آورد.
آنها می گویند حتی در دوران آموزش مجازی هم مدارس مکلف به پرداخت حقوق معلمان و کارکنان، بیمه، اجاره ساختمان و سایر هزینه های جاری هستند. در عین حال حتی خیلی از افرادی که این استدلال را پذیرفته اند، اعتقاد دارند هزینه خدماتی که ارایه نشده، باید از شهریه غائی کسر شود.
گلایه از نبود نظارت مؤثر بخش دیگری از واکنش ها به موضوع نظارت اختصاص داشت. بعضی از کاربران اعتقاد دارند مشکل اصلی فقط رقم شهریه نیست، بلکه نبود شفافیت در نحوه محاسبه و دریافت آنست.
برخی والدین در نظرات خود نوشته اند که مدارس در کنار شهریه مصوب، مبالغ دیگری را تحت عناوین مختلف از خانواده ها دریافت می کنند و پیگیری این موارد هم معمولا نتیجه مشخصی ندارد. به باور این گروه، بدون نظارت دقیق، حتی تعیین سقف شهریه هم نمی تواند مانع بالارفتن هزینه ها شود.
عدالت آموزشی؛ دغدغه ای فراتر از شهریه بعضی کاربران هم بحث را به مسئله عدالت آموزشی گره زده اند. آنها اعتقاد دارند رشد شهریه ها در سالهای اخیر سبب شده دسترسی به برخی امکانات آموزشی برای بخش قابل توجهی از جامعه دشوارتر شود.
از نگاه این افراد، آموزش با کیفیت نباید به امتیازی ویژه برای خانواده هایی تبدیل گردد که توان پرداخت هزینه های سنگین را دارند. آنها خواهان سیاست هایی هستند که فاصله آموزشی میان طبقات مختلف جامعه را کم کند.
مطالبه ای که بازهم پابرجا است مرور نظرات کاربران نشان داده است مطالبه اصلی خانواده ها تنها کاهش عددی شهریه نیست. آن چه بالاتر از همه در کامنت ها تکرار شده، درخواست برای شفافیت، تناسب هزینه با خدمات واقعی و پاسخگویی بیشتر مدارس و نهادهای نظارتی است.
بنظر می رسد تا آن زمان که بخشی از آموزش به شکل مجازی اجرا شود و خانواده ها احساس کنند هزینه دریافتی با خدمات ارایه شده هماهنگی ندارد، بحث کاهش شهریه مدارس غیردولتی بازهم یکی از موضوعات داغ و مورد مطالبه افکار عمومی باقی خواهد ماند.
