به گزارش زیپو کالا به نقل از مهر، سمیه گلپور، رییس کانون عالی انجمن های صنفی کارگران ایران با اشاره به روزه سکوت شورایعالی کار در ترمیم مزد کارگران و استمرار سایه فقر بر سر کارگران یا همان شاغلان فقیر در یادداشتی اختصاصی برای مهر نوشت، کارگران نه با یک شغل بلکه با وجود چند شغله بودن به سبب عدم کنترل تورم و افزایش سریع و عدم توانایی دولت بر قیمت های اقلام اساسی مسکن، مواد غذایی، پوشاک، دارو و درمان، آموزش، حمل و نقل و…. هر روز بیشتر در باطلاق فقر فرو می روند.
کارگرانی که دیگر نمی توانند سفره دار باشند و در چرخه فقر در کمین لطمه های اجتماعی برای خود و خانواده شان قرار گرفته اند.
فرد فقیر فقط گرسنه نیست؛ فرد فقیر در موضوع بهداشت نیز گرفتار عقب افتادگی می شود و در معرض بیماری های قدیم و جدید بیشتر قرار می گیرد و تبعا امکان درمان نیز ندارد. آیا بعدها رواج بیماری های ناشی از عدم تهیه مواد غذایی باکیفیت به سبب پایین بودن مزد را شورایعالی کار جبران می کند؟
جرم یکی دیگر از لطمه هایی است که فقر بر پیکره جامعه می زند و بیماری مزمنی به جامعه تزریق می کند که تبعات جبران ناپذیری دارد. این نابرابری درآمدی است که محرومیت های اجتماعی را تشدید می کند.
آیا شورایعالی کار که در موضوع مزد روزه سکوت گرفته است می داند رواج فقر، آن هم در بین شاغلان منجر به روی آوردن به اعتیاد در جامعه این عامل مهم خانمان سوز می شود؟
فقر عامل اصلی بی ثباتی در ارکان مختلف جامعه است که با تشکیل فاصله طبقاتی آرامش جامعه را تهدید می کند. آیا شورایعالی کار نباید نیم مروری بر همسران، خردسالان و فرزندان کارگرانی داشته باشد که حقوق شان به یک سوم خط فقر هم نمی رسد و الان سهم شان از آثار فقر در تهیه غذایی سالم، پوشاک مناسب باکیفیت مطلوب، با رشد فرزندان، جنسیت آنان، آموزش، تهیه لوازم التحریر در عصر بهره مندی از آموزش ها و مهارت ها در عصر دیجیتال، درمان و بهداشت بیشتر از هر ایرانی دیگر است و کارگران در نهایت هنرمندی فقط می توانند امکان سیر کردن شکم، آن هم نه باکیفیت خوب بلکه کیفیتی کمتر از میانگین را برای شان تهیه کنند؟
شورای عالی کار نمی تواند با عدم پرداختن به موضوع مزد، صورت مسئله ای به این بزرگی را بی رنگ یا کمرنگ جلوه دهد آن هم بعد از گذشت ۸ ماه از سال ۱۴۰۴ و سپری کردن جنگ تحمیلی با اسرائیل غاصب و مقاومت و نجابت کارگران با زندگی در شرایط حداقل های معیشتی و سفره هایی که کوچک شده است.
شورای عالی کار در انفعال مزدی، آب در آسیاب چه کسی می ریزد؟ آیا این عدم اجرای درست ماده ۴۱ قانون کار حرکتی دشمن شاد کن نیست؟ چرا باید در محافل دشمنان قسم خورده این مرز و بوم از وضعیت بد معیشتی مردم سخن ها رود و شورایعالی کار در خط مقدم حل این مسئله حتی سخنی از ترمیم دستمزدها نزند؟
نارضایتی کارگران از عدم کفاف دستمزد با معیشت، تلخی است که کام مظلوم ترین قشر که ازقضا مولدترین و پویاترین قشر جامعه هستند را همچون زهر تلخ کرده است و بی توجهی به وضعیت معاش شان بیشتر از این، از جانب مسؤلان دولتی بخصوص شورایعالی کار، جایز نیست.
چرا شورایعالی کار با بی محلی و بی توجهی به فریادهای قانونی تشکل های کارگری در هشدار مزدی بر طبل نارضایتی کارگران می کوبد؟ شورایعالی کار اساساً در مسئله مزد با سرکوب نزدیک به سه سال حق مسکن و عدم تعیین آخرین حداقل دستمزد در اسفند ۱۴۰۳ با عنایت به تورم همان زمان و نه تورم انتظاری و عدم ترمیم مزد باوجود افزایش محیرالعقول قیمت های کالاهای اساسی که تا افزایش ۱۰۰ درصدی و در بعضی اقلام چند صد درصدی هم پیش رفته است در عمل کارگران، این ستون فقرات تولید را مظلومانه به گوشه رینگی برده است که تا جان دارند، بدوند در حالیکه کیلومترها با خط فقر اعلامی دولت فاصله دارند؟ شورایعالی کار باید بترسد از آه کسانیکه غیر از خدا فریادرسی ندارند.
آقا وزیر کار، هشدار می دهیم وظیفه قانونی خودرا نسبت به ترمیم مزد کارگران به عنوان رییس شورایعالی کار انجام بدهید و کارگران این خدوم ترین ایرانیانی که انقلاب اسلامی بر پایه فداکاری های آنها شکل گرفت و ۸ سال جنگ تحمیلی با ۱۴ هزار شهیدشان درخشید و سازندگی کشور در گرو دستان پینه بسته شان شکل گرفت و نجیبانه با حاضر شدن در راهپیمایی ها و دفاع جانانه از ایران اسلامی به عشق رهبرشان با صورت از سیلی سرخ شده در مقابل دشواری های زندگی که حاصل ترک فعل های برخی مسؤلان است مردانه ایستادند را بیشتر از این شرمنده اهل و عیال شان نکنید.
این نظام به تعبیر حضرت امام خمینی (ره) متعلق به پابرهنگان و محرومان و مستضعفان است پس خدمتکار آنان باشید نه مایه سرافکندگی شان.
آقای وزیر، به سبب این که ریاست شورایعالی کار را بر عهده دارید و ترمیم حقوق کارگران در شورایی است که در رأس آن شما قرار دارید روایاتی از خاندان علیهم السلام برای جنابعالی جهت یادآوری و بیداری بازگو می کنم:
امام علی (ع) خطاب به فرزندش امام حسن مجتبی (ع) می فرماید: «فرزندم کسی که به فقر گرفتار شود به ۴ خصلت مبتلا می شود، ضعف در یقین، نقصان در عقل، سستی در دین، کم حیایی در چهره، بعد از فقر به خدا پناه می بریم.»
امام جعفر صادق (ع) فرموده است: حضرت لقمان به فرزندش سفارش کرد: «ای فرزند! تمام مرارت ها و تلخی های روزگار را تحمل می کنم ولی مرارت و تلخی فقر را نمی توانم تحمل کنم.»
امام علی (ع) همین طور در فرازهای مختلفی می فرمایند:
اَلْفَقْرُ یُخْرِسُ الْفَطِنَ عَنْ حُجَّتِهِ
فقر و تهی دستی، مرد زیرک را در بیان دلیل و برهان خود، کُند و ناتوان می سازد.
اَلْفَقِیرُ حَقَیرٌ لاَ یُسْمَعُ کَلاَمُهُ، وَ لاَ یُعْرَفُ مَقَامُهُ.
فقیر کوچک شمرده می شود؛ سخن او را نمی شنوند و منزلت او را نمی شناسند.
اَلْمُقِلُّ غَرِیبٌ فِی بَلْدَتِهِ.
تهی دست، در وطن خویش هم غریب است.
لَیْسَ فِی الْغُرْبَهِ عَارٌ، اِنَّمَا الْعَارُ فِی الْوَطَنِ وَالاِفْتِقَارِ
غریب بودن، ننگ نیست. ننگ آن است که انسان در وطن خود به سبب فقر و تهی دستی، غریب باشد.
… مَنِ ابْتَلی بِالْفَقْرِ ابْتَلَی … بِقِلَّهِ الْحَیَاءِ…
هر کس به تهی دستی و فقر گرفتار شود، حیا و شرمش کم می شود.
… فَمَنْ عَدِمَ قُوتُهُ، کَثُرَ خَطَایَاهُ
هرکس غذا و خوراک نیابد، خطاهایش زیاد می شود.
امید است، حال که سخن و مطالبه نمایندگان قانونی کارگران افاقه نمی کند کلام روح بخش مولی الموحدین امیرالمؤمنین و اولاد پاکش، گوش ها و چشمان بخواب رفته برخی مسؤلان را بیدار کند تا وضع کارگران را ببینند و صدای شان را بشنوند. آمین حرف آخر اینکه فرد فقیر فقط گرسنه نیست؛ فرد فقیر در مبحث بهداشت هم گرفتار عقب افتادگی می شود و در معرض بیماری های قدیم و جدید بیشتر قرار می گیرد و تبعا امکان درمان هم ندارد. آیا شورای عالی کار نباید نیم مروری بر همسران، خردسالان و فرزندان کارگرانی داشته باشد که حقوق شان به یک سوم خط فقر هم نمی رسد و هم اکنون سهم شان از آثار فقر در تهیه غذایی سالم، پوشاک مناسب با کیفیت مطلوب، با رشد فرزندان، جنسیت آنان، آموزش، تهیه لوازم التحریر در عصر بهره مندی از آموزش ها و مهارت ها در عصر دیجیتال، درمان و بهداشت بیشتر از هر ایرانی دیگر است و کارگران در نهایت هنرمندی فقط می توانند امکان سیر کردن شکم، آن هم نه با کیفیت خوب بلکه کیفیتی کمتر از متوسط را برای شان تهیه کنند؟ تمام مرارت ها و تلخی های روزگار را تحمل می کنم ولی مرارت و تلخی فقر را نمی توانم تحمل کنم.